Teoriya neteweyî ya «Hemûstan» niştiman wekî qadekê ji bo dabînkirina pêdiviyên
maddî yên mirov û jiyana rojane pênase dike, ne tenê wekî nasnameyeke çandî,
zimannasî û dîrokî. Li gorî vê nêrîna zanistî, peywendiyeke xurt û zexm di
navbera dabeşkirina dadperwerane ya dahata giştî û bihêzbûna hestê neteweyî de
heye. Aboriyeke giştgir, pêşketî û bihêz di navxwe de stûna sereke ya yekgirtiya
gotara siyasî û niştimanî ye, di demekê de ku kombûna sermayeyê di destê elîteke
darayî ya kêm de, ewlehiya niştimanî û civakî dixe bin metirsiyeke mezin û
herdemî.

Li Herêma Kurdistanê, nakokiyên siyasî yên berdewam û neyeksanî di geşepêdana
herêmî ya navbera bajarên wek Hewlêr, Silêmanî, Duhok û Kerkûkê de, bûne sedema
lawazkirina hestê hevwelatîbûnê û durustbûna valahiyê di navbera civak û saziyên
hikûmî de. Pêkhateya aboriya niha ya Herêmê ji ber piştbestina bi tevahî li ser
dahata sereke ya rentî (petrol û gumruk) pir lerzok û bêhêz e. Bo derbaskirina
vê rewşa nebaş û avakirina aboriyeke neteweyî ya xweragir, pêwîst e kerta
çandinî û geştûguzar wek du qadên girîng û pirberhem li hemû navçeyan bi
şêweyekî zanistî geşepêdan pê bê dayîn.

Dabînkirina derfetên kar ên şayiste ji bo hemû welatiyan di sektora giştî û
taybet de, riya herî baş e ji bo kêmkirina koça berdewam a ciwanên herêmê bo
derveyî welat û bihêzkirina pabendbûnê bi nasnameya hevpar. Ev guherîn pêdivî bi
hemahengiyeke çalak di navbera navendên zanistî û biryarderên siyasî de heye, bi
cureyekê ku ji berjewendiyên teng ên hizbî derbas bibin bo durustkirina bazareke
niştimanî ya yekgirtî û bihêz ku bikaribe rûbirûyê qeyranan bibe. Di vê
çarçoveyê de, dema ku kar û dahat dibin amrazek ji bo xizmetkirina berjewendiyên
giştî, niştiman dibe «Hemûstan»a rastîn ku berdewam aştî, dadperwerî, yeksaniya
civakî û seqamgiriya herdemî ji bo hemû welatiyan dabîn dike.