Meseleya netewesaziyê yek ji mijarên herî stratejîk ên civaka me ye ku ji ber
rewşên cihêreng ên dîrokî tûşî cureyek ji paşketin û rawestanê bûye. Di vê
qonaxê de, ezmûna hikumraniya borî derfetek guncav diafirîne bo xistina ber bas
a vê mijara hestiyar di nava guftûgoyên zanistî û siyasî de. Netewesazî tenê
têgehekî teorîk nîn e, belku proseyeke pratîkî ye ji bo darêştina nasnameyeke
neteweyî ya serbixwe, afirandina berjewendiyeke aborî ya hevbeş û damezirandina
bazarekî neteweyî yê yekgirtî.

Ji perspektîfa civaknasiya siyasî ve, bihêzkirina nasnameya neteweyî pêdivî bi
têkiliya berdewam a di navbera hemû kesan, komên civakî û navendên biryardanê de
heye, da ku berjewendiyên taybet di çarçoveya berjewendiyeke neteweyî ya giştî
de bibin yek.

Herêma Kurdistanê ji ber dewlemendiya bi çavkaniyên siruştî û zeviyên çandiniyê
yên bi bereket, xwedî karîneke aborî ya mezin e. Darêştina siyaseteke zanistî ya
kamil bo birêvebirina van çavkaniyan û piştgirîkirina cotkaran, pêdiviyeke
girîng e bo girêdana aborî û civakî ya hemû parçeyên din ên welatê dayik. Hevdem
ligel vê jî, sermayeya mirovî wekî sereketirîn hêza haneder tê hesibandin.
Civaka me ya ciwan di warên cihêreng ên zanist, mîmarî, endazyarî û birêvebirinê
de xwedî şiyaneke baş in ku pêwîst e di projeyeke neteweyî de werin birêkxistin.

Di dawiyê de, parastina vê nasnameyê pêdivî bi yekîtiya navxweyî heye. Dîroka vê
proseyê ji bav û kalên me ve bo me maye û çarenûsa her kesî di nav yek keştiya
neteweyî de bi hev ve girêdayî ye. Tenê bi rêya têgihiştina hevbeş em dikarin bi
ser astengan de bi ser bikevin û paşerojeke geş ava bikin.